Şah Mat Evlat

içine kapanık

sessiz çocuk

benle elleşmeyin

der gibiydin

ilk gördüğümde

kantinde

top kek yerken

ne de şirin şeydin

bir çuval

zayıfın vardı

nasip bilinmez

af çıkmasaydı

belki şimdiye

hayatın kaydı

kim seni

adamdan saydı

hayret yani

lise sona gelişin

kaleyi çekişin

şah mat

o iş tamam

hocam deyişin

zafere uzanan elin

gülüşün şimdi

daha da bi şirin

konusu sensin şiirin

evlat ata da file de

sadece binmeyesin

konuşmayı da bilesin

büyük sanma

şahı da veziri de

sırtlarını dayamışlar

iki kaleye de

şefkat isterlerse veresin

babasız büyüyen

oyuncu sensin

öpüyorum

bu gurur bu şiir senin