Sahipsiz Randevu

uzağın sızısını süsler

ihtiyar sonbahar içimde

yürüyen gölgemin aklında

sıtmalı gözbebeklerin terler

ve yiten ağustosun içine kapanmışlığı

olur son sorgusu zamanın

apayrı bir türküyle akar

tebessümün göğümde...

suskunluğun güvercinleri kanatlanmadan

gitmeyi öğrenmeliyim

ola ki bir yağmur taksim geçer

sırılsıklam ayrılığımıza

bir ümit uykularımı bandığım acı suda

hayalin konuğu olur korkularımın...

ilk soğuklarla dertleşirken

sensizliğe üşümek

püsküllü düşüncelerimi saklıyorum senden

özlemin kanırtırken içi oyuk acımı

anlaşılan

daha da saçlarınsız günlere hazırlanıyorum...

hiçbir hecesi yoksul kalmasın diye ölümün

adını son ayırdım son nefesime

şimdi fırsatçısıyım tüm sessizliklerin

içimden geçirmek için

kirpiklerini kırpışını

sahipsiz rüzgarın ilk nefesinde...