Sahipsiz Şiir

ben senın gece karanlıgı gozlerınde

olmek ısterdım

oysa sımdı gozlerının sıyahı yok

cekıp aldın aşk penceremden

calıverdın bır gece yarısı

habersızce yuregımden

hayallerım vardı umıtlerım

şimdi hiç bırısı kalmadı

şimdi boş bır dunyada boş bır kavanoz gıbıyım

oysa olemk ısterdım olmek ısterdım

senın gece karanlıgı gozlerınde

meger ne zormuş

sensızlıgı sensız yaşamak

meger ne zormuş

ummadıgın anda sırtından vurulmak

gozun aydın sevdıgım

gunduzumu senınle kaybettım

şimdi gece karanlıgı gozlerınde

ıstemeden yaşıyorum elımde degıl

gullerı severdım belkı bılşırsın

gullerı sevmıyorum artık bılesın