Şahnaz

hıçkırıklı şarkıları ve ateşböcekleri vardı onun

ne vakit sokak lambaları sönse

sesi çığlık çığlığa susar ve sadece gözleriyle anlatırdı !

..konuştuğunda

hep bir bulut gelir gözlerine karışır

gözlerimden

sevinçlerime

inceden inceye yağmur damlatırdı

..ki hüznün lehçesi göğsünde ve hep gizliydi

bütün bir gece bekledi

şunun için;

hiç kimsesiz kalmak için sensiz kalmak yetiyormuş

şahnaz

gitme..

gidersen

çıplak ayaklarıyla hiçbir çocuk

koşmayacak bu şehirde

örneğin yağmur düşmeyecek çiçeklere

güneş desen o da öyle

ve senin olmadığın yerlerde

hep bir mağlubiyet ilencidir ve dilencidir yaşamak

yaşamak ne ki gülüm

sensiz garba düşmektir sokak sokak

kuşatıyor yolları üşüten bir acı

solgun bir akşamın usulca kanattığı

bir şiir sesiyim belki

belki de bu şiirin en biçimsiz yeri

gideceğini suskunluğundan belli eden hali

.....