Sahne

siyah bağlaçlar ile birbirine bağlanan

cümleler çıkıyor ağzımdan.

ve sen bakıyorsun uzaktan

bakıyorsun ama görmüyorsun.

çünkü baktığınla gözlerinin alışık olduğu portre aynı değil.

ve sen adım atıyorsun uzaktan,

kalbimi titreten yere hafif bir basınç uygulayan.

saçların hareketleniyor ayaktan başa kadar olan girişimle.

fakat ulaşamıyorsun gördüğün yere

çünkü adım attıkça sen,

kaçıyor bütün duygular.

korkulu ayak hareketleriyle.

ve sen duruyorsun

arıyorsun görmek istediğini

fakat aradığının görülemeyecek kadar bittiğini

anlamıyorsun.

çünkü yitirilmemiş bir şeyler olduğunu biliyor kalbin.

umut gibi.

ve sen geliyorsun arada bir.

yeni gibi.

hiç olmamış gibi.

hiç gelmemiş gibi daha önce.

ve şimdi gidiyorsun.

dünyamı titreterek.

ve saçlarını götürüyorsun benden.

boğarak beni her teliyle.

ve ellerin.

hiç anlatamadığım.

söyleyemediğim sıcaklığını.

ceplerine koyuyorsun.

son dokunuştan sonra.

sonra atıyorsun son adımını

sığdırıyorsun kısa bir cümleye olmayışının anlamını.

beni düşünen iyi dileklerle.

dönüyorsun arkanı

ve gidiyorsun şimdi...