Şair Bozması Biriyim

Bir gün tozlu raflardan iner mi karalamalarım...

İmzası ilk aşkın suskunluğuna atılmış yazılarım.

Ön sözünde ismi bulunmayan bir çıkmazım...

Keramet sende zannetme , şair bozması biriyim...

Ruhunu aldım , ben bozdum huzurunu , sevdim

İçine aşk tohumunu düşürdüm , göz bebeğindim...

İlk dokunuş bir gönle , ilk öpücük heyecan içimde...

Suçluluk duygusu bilme diye , ellerim ellerinde...

Hasret çekmezdik , bilseydik sever miydik ?

Sevdik diye bu kadar dert içine niye girdik !

İmkansızdı madem çıkmazı niye zorladık?

Uçsuz bucaksız aşk bizdik , şimdi kayıp düzenim...

Yıllar geçti gitti , sevdiğim zannettiğim kadın...

Şimdi seni görsem aynı duyguları mı hissederim ?

Kimleydin bu güne kadar , kimin omzunda uyudun ?

Kimin gözlerinde söndürdün gönlünün ateşini...

Hiç mi özlemedin tenine dokunan ilk erkeğini ...

Saçlarını örgü örgü göremedim , yıllar büyütmüş seni...

Gördüm , avuç içleri yumuk parçanın suretini...

Adını koyduğun , kızımızın ismi ile uzun yaşar dilerim...

Senden sonra mı ? çok sürmedi kapılarım kırıldı...

Sevmeden yaşasa mutlu olur mu insanoğlu ...

Ne kadar dayanabilir ki acıya müptela olsa bile...

Bir gülüşe kapılıp unutup gittim sensizliğimi...

Teslim ettim geçmişe , karaladım durdum sessizce...

Bilmedi kimse , üzerine alındı gelip geçtiler sadece...

Zamanı gelir durulurum bir gün bende , öylece...

Sen mutlu uyu , yasla başını , dert bilme düşlerimi...

Tozlanıp eskimiş şiirlerimin kıymetini , belki anlar birileri...