Şair Vicdanı

alnımın ateşi tutsak öpücüğüne

içim bana benzemez inan

uçurumlara iter dışımı

çetrefil kabuslara terk etme

kalp ezgimi

bakışlarım kırık düş/üş/lü

el sıkışırız ölümle

gittiğini ispiyonlayınca azrail

zamanın eksikliğini çekmiyorum

üşüşünce gökyüzünün kırıklığı

gözlerimin ezikliğine

seni göremediğim

yanlış mevsimlerde

tutku şaha kalkınca

ağaçlara sevdalanır sabahlar

nehirler tedirgin unutulmaktan

her ölüşüm ayrı bir parça aşktan

bütününde ayrılığımız

mutsuzluğumun vicdanısın sen...