Şairin Son Sesi Sensizlik Kederi

Her veda gözlerin gibi

titretiyor soluğumu

ruhumda elleri bağlı bir kasım ikindisiyle

yaşam kesiyor yolumu

bitmiyor takvimlerin tekrarı

ve geçmiyor zamanın yanıkları

şimdi içimde soğuk bir mermere düşüyorum

kanı pıhtılaşmış gülüşlerimle,

yüzümü ressamı sen olan

ıslak bir kadın tualinde görüyorum

hayra yorulmayan bir şerrin tam ortası oluyor sensizlik

ve ikimizli sevginin başladığı o güne

yaklaştıkça zaman,

kendimi hiç affetmiyorum...

...

kırgınım...

...

bana!

bütün aşklara!

inançları yerle bir olan son şairin son sesiyim

nerden baksan şiir mi serzenişim?

ne diyorsun duymuyorum...

...

demem o ki sana her veda

sen gibi kesiyor sesimi soluğumu

yalan bir düş kaplıyor

olmayan varlığımda bu yokluğumu

kapısı aralı bir gece zifiriyle

düşüyor gözlerimin yorgun bakışları

halden anlamayan bir zamanın koynuna

sonra ben senziliğin yaralarıyla

uyuyorum

hiç uyanmamacasına

...kırgınım

seni...

çok seven kendime!

(medet gözlerine diz çöktüğüm / ayyuka çıkan sesimde ömürlük sözümsün)