Şairliğim Gömülsün Yanaklarına ...!

biliyor musun?

ben diye biri yok aslında

dünyaya gelişimde külliyen hata

öylesine işte...

ben iki kelimeyi yan yana getiremem ki

şiir yazmakta neyin nesi...

laf aramızda,

ben bekleyenim sadece

sabaha dönüşmeyecek bir gecede

seni düşlüyorum...

ve düşledikçe düşüyorum sensizliğe...

şimdi;

kırılsın kalem

yazmasın bir daha yokluğuna

yüzün gülsün !

ve şairliğim gömülsün....yanağındaki çukurlara...

ben sensiz kaldım sevgilim

artık hayal bile değilsin uykularımda

ama gel gör ki

ayrılık gelmiyor hiç aklıma

ne zaman gözlerimi kapatsam

gamzelerin giriyor kanıma......

ahh...sevgilim

alıp başını gidecek bu şiirlerim...

sen gel...sen gel de..

bırak !! nereye giderse gitsin şairliğim...

....