Sakın Kal Deme Bana Gidiyorum Alışamadım Bu Kente

Ne aslını bilirim hayalleriminin ne astarını

Dokunmakla geçer vaktim gözyaşlarıma

Ve yürümek en dokunaklı yaptığım tek şey bu aralar,

Sensizlik sancılarım batsın diye adımlarıma

Tuzla buz oluyorum, zaman zaman feci hallere bürünüyorum

Ve bazen içimdeki çocuk ağlıyor Avuçlarımda...

Uzun uzun anlatamam herşeyi böyle olsun istemedim bende

Sakın kal deme bana! gidiyorum alışamadım bu kente diyordu

Yaşar, yaşamak istemezken vuruyordu sözleri kulaklarıma...

Acı bir sonbahar geçiyordu bedenimden eğreti kalıyordu bedenim

Estikçe, daha çok estikçe giriyordu kapılarım dan

Nabzım hızlandığında soğuk bile telaşlanıyordu, esmiyordu

Sen gibi değildi, sen; kasırgaydın önüne katıp, kasıp kavuran öldüresiye

Ezildim sonra ben, ezilmek değil bu suyu çıkana kadar dövmekti

Sen ne mahrum gözüküyor dun oysa kurban olsan bu kadar inandıramazdın suçsuzluğuna...

Demek böyle bir şeymiş yürümek dursam farzet ki durmamış olmamı isterdin...

Durursam eğer, Durdurursan, rüzgarlar yağmurlara döner.

Feci ıslanırsın...