Saklı Cennet

Annem sigara içerdi, o ince parmaklarıyla tutardı ateşi,

Dumanı yükselirken odanın tavanında yavaşça erirdi gece,

Sararan parmakları, bir sonbahar yaprağının hüznünü taşırdı,

Her nefeste geçmişten bir parçayı üflerdi havaya,

Ve o sarı lekelere baktığımda,

Bir ömrün, bir sabrın, bir hüznün izlerini okurdum.

Pek gülmezdi annem,

Ama ne zaman bir tebessüm düşse dudaklarına,

Güneşin bin yıldır sakladığı ışık dökülürdü odalara.

O an dünya susardı, rüzgar bile dururdu hayranlığından,

Gülüşüyle bahar uyanırdı,

Tüm çiçekler, sanki o güldüğü için var olurdu.

Dudağındaki o bir damla mutluluk,

Kainatın en büyük armağanı gibiydi.

Göğsünde bir cennet saklıydı,

Başımı o yumuşacık tenine yasladığımda,

Her şey dururdu; zaman, telaş, korkularım…

Kalbinin atışları, uzak bir sahilden gelen dalga sesleri gibi,

Beni içine çeker, huzurla sarardı.

Orada dünyanın bütün güzellikleri toplanmıştı;

Bir çocuğun kahkahası, bir ilkbahar sabahı,

Ve bir annenin şefkati…

Sigaranın keskin kokusu dolaşırdı etrafımızda,

Ama onun varlığı o dumanı bile tatlı kılardı,

Bazen parmaklarının arasındaki sigaraya kızardım,

Ama sonra yüzüne bakar,

O yüzün her çizgisinde, her hüznünde kaybolurdum.

Gözleri, bir gökyüzüydü;

Hem karanlık fırtınaları hem yıldızlı geceleri barındıran.

Bir bakışta hem yargılar hem affederdi beni,

Ve bir tek bakışıyla, kalbimin tüm yüklerini alırdı.

O gözlerde, hayatın bütün renkleri vardı;

Bir zamanlar ağlayan bir çocuğun gözyaşı,

Ve aynı çocuğun kahkahasında yankılanan umut.

Annem, kendi içinde bir dünya taşırdı,

Sigara dumanıyla bile gölgelenemeyen bir güzellik.

O eller, o gülüş, o göğsündeki cennet…

Her şeyin en saf haliyle yeniden doğduğu yerdi.

Ah annem,

Sigara dumanının arasında bile parlayan o kadın,

Göğsünde sakladığın cenneti özlüyorum hâlâ,

Ve her gece dualarımda, o cennete yeniden sığınıyorum.