Saklı Kent

Varlıkla yokluk arasında

Solmuşluğun verdiği sarartı güçlendikçe

Ezberlerim,

Boşlukta umutsuz bir hikaye.

Yasak sevişmelerden geriye kalan

Parmak uçları tedirginliği

Okşandıkça zevke geledursun,

Ruhun yalnızlığı;

Zapt ediyordu bizi

Gecenin uzunluğu.

Ne kadar derine batsada

Acıtmıyordu

Issız terkedişleri oysa.

Saatlerin oynaştığı anlarda

Geceyi adımlarken koşar hızla

Biraz daha hafiflemişim sanki,

Farkında değilim

Yitilenlerin..

Fısıldıyor oysa ki rüzgar

''ilk değil bu yaprağı dallardan koparışım''..

Düne hasret,bugune yakın anlarda,

Oyalanadursun varlığım

Herşeyden habersiz öykülerim.

Kulağına dolduran sesimle özgür

Saçlarını okşayan elimle çocuk

Sevinçsiz gülüşmekte zaman.

Adını hatırlamadığım

Boş,insansız sokakların

Gözlerimi kamaştıran güneşine karıştı

Boşlukta dolaşan tutunmalarım.

Takındı mutluluk renklerini

Dibine kadar indi,

Unutulmuşlukların.

Kapılar,kapılar

O eski yüzlü

Güneş görmeyen tokmağına vurmakta

Herşeyden sıyrılmış gölgemiz.