Saklı Kışlar

Bir kadının içinde kaç kış saklıdır,

kaç şubat geçer gözlerinin kıyısından

Kaç kez kırılır bir takvim,

kimse duymadan,

kimse görmeden.

O, sabahları yüzünü toplar aynalardan,

gecenin dağıttığı parçalarını

saçlarının arasına gizler.

Biraz suskunluk sürer dudaklarına,

biraz sabır,

biraz da kimsenin bilmediği bir yenilgi.

Çocukluğundan kalma bir kapıdır göğsü,

her gelen biraz daha sert kapatmıştır.

Eşiğinde unutulmuş oyuncaklar,

içeride büyümüş bir kız çocuğu

hâlâ annesinin sesini arar

kalabalığın en sağır yerinde.

Bir kadın bazen

kendi gölgesine bile yer açamaz.

Dünyanın bütün duvarları

onun omuzlarına yaslanır da

kimse sormaz.

Hangi duvarın altında kaldığını.

Gülüşü,

kırılmış bir saatin

zamana inat atan son vuruşudur.

Kimse bilmez,

kaç geceyi dişlerinin arasında öğütüp

sabahı öyle karşıladığını.

Ve bütün bunlara rağmen

bir çiçek gibi değil,

betonun içinden yol bulan

inatçı bir kök gibi yaşar.

Çünkü kadın olmak bazen

kendi yarasına ev sahipliği yapmak,

bazen de başkasının kurduğu dünyada

kendine bir pencere açmaktır.

Ama söyleyin,

bir kadının içinde kaç kış saklıdır?

Hangi mevsim geri getirebilir

elinden alınmış baharlarını

Hangi takvim yazabilir

yaşayamadığı yılların tarihini

Bir gün bütün kadınlar

içlerinde sakladıkları kışları dışarı bıraksa,

yeryüzüne kar yağmaz.

Dünya, ilk kez

kadınların sustuğu yerden

çiçek açar.