Salgın
Birbirimizi daha çok sevseydik
bu olsaydı hastalığımız
son nefesini verirken ha bire çabalıyor olurdu
daha çok daha çok sevgi diye
yoğun bakım ünitelerinde yatanlarımız
dezenli ellerimizden ziyade
kolonyalı parmak aralarımız
gül kokardı elbette nefeslerimiz
alkol barındırmayan yüreklerimizden
birbirine bakan gözler kalırdı geriye
işte bu olurdu mavi gökyüzü ve yeşilimsi bir dünya
ne asrına,ne de çağına şüphe duymadığımız
elbette değişecekti dünya,nesil ve her şey
saygıda,değerlerde,gelenek ve görenekte
ateşi ilk yakan değiliz artık
ilk vuran
ilk aldatan
ilk yanan
ve sönen
ilk kahpelikten bu güne vuran
elinde silah tutanın
gül verene galip geldiği
yumruk atana yanağını uzatanın
yere düştüğü
bir dünyadayız artık
doğrulamadığımz
şimdi telaşındayız
neyi doğru yapamadığımızın
filmi en başa sarmak gerek
aldanışları-mızın
peşine düştüklerimiz i çekiştir-meliyiz artık
teslim olmalıyız kendimize
kendi bilincimize
o bilinç
okuduklarından
yaşadıklarından
ve öğrendiklerinden
olgunlaşmalı artık
bütün yazılanların okunduğu o nesil
bahara erdirmeli bütün mevsimleri
altını bulmak için toprağı eşelemeye
nehirleri bulandırmaya gerek yok artık
bakın göz yaşlarına
ağlıyor toprak anamız
ölenlerin anısına göz yaşı döküyor tarih
güneş kızıla boyanırken
kayboluyor bir taraftan gün doğumu
gökdelenlerin ardından
ancak bir ozanın sesi duyuluyor
sokak arasında
yaşlı bir kemancı
ağır ağır çalıyor
yaşlanan ama henüz olgunlaşmamış dünyaya
her giden bir damla bırakıyor
şimdi bende bırakıyorum kelimeleri gecenin sessizliğine
olur da uykuya dalarsam eğer
uyandırmak için
dokunmaktan çekinmeyiniz
insanın,insana saygısı olan bir yaşama uyanmak istiyorum
lütfen bu olsun
tek salgınımız..