Sallanan Koltuk Biraz Hara-kiri Biraz Kavaklıdere

ne kadar yalnız şu balkon

sisli bir sokak gibi, öyküsü evlerde saklı

uzaktaki kuşlara hışırdayan yapraklarıyla, şu çınar

yeni günü bekliyorlar

bir güneş serüveni sonunda yine sevgililer

gececil ayinlerin taşan sesiyle birbirlerine çok yakınlar

sen bendesin hâlâ, ben senden uzak

mahmur kalemin gözünden uyku akarken

inatla yazmak istiyorum

ve kıpırdamaya korkuyorum gece susmasın diye

elimde şarap, dilimde kimsenin duymadığı fısıltı

aşkın ipeksi serenadını dinlemek istiyorum

sana dair ne varsa

esmer esmer geliyor, tüm susuşlar

gözlerimi kapatıyorum

düşsel bir salıncakta

benimle sallanıyor, bedenimdeki masallar

pembe kızıl bir yalnızlıktayım

serseri bir kelebek gibi uçup, yakana konmak istiyorum

şimdi, büyümeyen bir kızın eteklerinde dönüyor dünya

uçucu bir alevim, şimdi bir tülüm ben

arzulu, acı dolu, karanlık ve pırıltılı

eski bir şarkıdan dökülmüş kristal nota

güftesini yazan şair uyanırsa hatırlanacak

tuhaf bir esintiyle pencerenden içeri süzülmek istiyorum

aykırı bir gölge, akrebin beşinde

kaf dağında unutulmuş kuş

dans ediyor, yanan tek kanatlı gecede

minik bir tebessümün içine saklanmış tutkular

aşkın ve meşkin tüm raksı saçlarımdan aktılar

güneş usul usul yükselmekte

kuşlar uyanmış, çınar ağacıyla muhabbette

sen bendesin hâlâ, ben senden uzak

biraz hara- kiri, biraz kavaklıdere ile geçti uyuyamamış anlar

gece ile gündüz arasına sıkışmış, şaşkın bir balkondayım

artık yummak istiyorum gözlerimi

kendimi bırakmak istiyorum

küçük bir bebek gibi okyanusun kalbine

beni gör, beni düşün

sarışın dalgaların en mor vaktinde

dağ yüklü bir gemi gibi, bana gel

derin sularımda bekliyorum