Sana Sakladığım Bahar

Dünyanın bütün saatleri durmuşken

Birinin kalbinde yürümeye devam etmektir aşk.

Bir akşamın son ışığında,

Kimsenin görmediği bir pencerede

Adını beklemektir.

Bazen bir kadının gözlerinde,

Şarabın kızıla çalan hüznüyle

Yeniden doğmaktır.

Birine yalnızca güzel günlerini değil,

Bütün yıkımlara rağmen kirletmediğin kalbini verebilmek

Belki de...

Şimdi topluyor küllerini

Gökyüzüne uçurtma bırakan eller.

Ellerinden tutmayı unutmuş dünyanın

Çocukları arasında...

Kırılmış oyuncakların arasında

Bir bebeğin gövdesini arıyor anneler.

Maviliğinden utanıyor gökyüzü,

Kıyısına vuran çığlıkları

Sessizce içine gömüyor deniz.

Kendi yarattığı cehennemin ortasında

Hâlâ cennetten söz ediyor insan.

O sırada

Bütün bu kıyametin içinden

Sana ulaşacak küçücük bir yol çiziyordum.

Bir dalın ucunda unutulmuş tomurcuk,

Toprağın derininde saklanan bir avuç su,

Bir de adını içimden geçirdiğimde

Ölü mevsimlere başkaldıran

O eski bahçem...

Ben,

Bütün zamanların unutulmuş kıyısında,

Kendi yarasına yaslanarak yaşayan,

Yine de sana

Kirletilmemiş bir sabah bırakmak istedim.

Henüz hiçbir savaşın adını bilmeyen

Bir çocuğun gülüşünü,

Hiçbir ayrılığın gölgesine düşmemiş

Bir öpücüğün ilk sıcaklığını.

Silahların sustuğu,

Çocukların gökyüzünden korkmadığı,

Annelerin evlatlarını uğurlarken

Akşam eve döneceklerini bildiği

Bir sabaha inanmak istedim.

Bir uygarlığın bütün ihtişamı

Bir çocuğun ağlamasını susturamıyorsa

Hangi büyüklükten söz edilebilir, insan?

Hayat merhametli davranmadı bana.

Önce inandığım insanları aldı,

Sonra inandığım yolları.

Çocukluğumdan kalma umutlar

Birer birer söndü içimde.

Gittiğim her şehirde

Biraz kendimi kaybettim,

Biraz da dönmeye cesaret edemediğim

O eski insana yabancılaştım.

Bütün kırgınlıklarımı bir kenara koyup

Güzel şeyler biriktirdim sana.

Bir sabahın ilk kuş sesini,

Yağmurdan sonra taşlarda kalan kokuyu,

Dalında kızarmış bir narın

Çatlamaya benzeyen sevincini...

Bir de kimsenin satın alamayacağı

O eski insanlık duygusunu

Bir yabancının gözyaşında

Kendi insanlığını tanıyabilmeyi.

Kusursuz bir hayat vaat etmiyorum sana.

Kırıldığı yerde çiçek vermekten vazgeçmeyen

Bir dalın inadını,

Bütün fırtınalara rağmen

Köklerini toprağa bırakmayan

Bir ağacın direncini sunabilirim.

Birbirimizin yaralarını yarıştırmadan,

Geçmişin hesabını bugünün yüzünden sormadan,

Eksiklerimizi birbirimize yük etmeden

Sevebilmeyi...

Sonra bir gün gel.

Dağların omuzlarından karlar çekildiğinde,

Toprak uzun uykusundan uyandığında,

Zeytin ağaçları yeniden gümüşe kesildiğinde...

Dünyanın bütün sınırlarından

Barışın sesi yükseldiğinde,

Çocuklar ölümün değil,

Oyunun peşinden koştuğunda

Gel.

Sana, bütün kayıplarıma rağmen

İçimde öldürmediğim insanı sakladım.

Kirletilmemiş bir sabahı,

İnanmaktan vazgeçmeyen bir kalbi,

Henüz yaşanmamış güzel günlere

Açık bıraktığım bir kapıyı...

Geçip giden bir mevsimi değil,

Bütün kışlara direnen,

Bütün ayrılıklardan sağ çıkan,

Zamanın bile solduramadığı

Hiç tükenmeyecek bir baharı sakladım.

Kapımda ne nerede kaldığın sorulacak

Ne de neden bu kadar geciktiğin...

Biriktirdiğimiz bütün suskunlukları bırakıp

Oturacağız bir akşamüstü yan yana.

Önümüzde iki fincan kahve,

Pencerede ömrünü tamamlayan son ışık...

Sonra bir gülüşün dokunacak akşamımıza.

Ve zaman, hiç ayrılmamışız gibi,

Bizi yeniden başladığımız yere bırakacak.

28.03.2003