Sana Ulaşan Yanım

ağaçlar yorumsuzlaşacak biliyorsun

tarih de unutacak birgün yüzümüzü

kimbilir hangi takvimden kaçıncı yaprak kopmuş olacağız

ağustos güneşli vadilere ıslık olduğumuzu

kimseler bilmeyecek...

biz birleşsek

hiçbir kent çocukluğuna dönememeye ağlamazdı

içinde oluştuğumuz bu yoksul uçurum

serin bir rüzgarla almazdı ömrümüzü

masumluğunu öne sürerek ölmeyi istemenin...

ve meraklarımızı yendik

daha bir alıştık ayrılığımızın

çerden çöpten arınmış kış özlemlerine

sesimiz çocuklaşmasıydı

kentlerin haksızlığa uğramasının

ağlaşmasıydı kentlerin sesimizi

birleştirememesine...

sana ulaşan bir yanım olsaydı

en azından kalırdı kalbimin bir kıyısı

çöl azgınlığında bu riyakarlıkta

kendimi reddetme sabahlarımda

hep sonralara ertelenmiş

imkansızlığın açığa çıkması gibi...