Sana Ve Dünyaya

Kah güldüm,

Kah sessiz bir gülümseyişinin

Yüreğime düşürdüğü acıyla

Bende en az gülümseyişlerim kadar sessizce öldüm..

Her ne kadar yaşarmış gibi görünsem de,

Umut cesetlerini

Ardışık göz yaşlarımla

Kendi bedenime gömdüm...

Ne kadar koşsam

Çırpınsam

Hatta yaksam

Sana meyilli gemilerimi

Önce kıbleye

Sonra hep

Ama hep

Sana döndüm...

Baktığım her güzelde

Konuk olduğum her yürekte

Sana benzeyen bir simanın

Gülümseyen gölgesini gördüm...

Sana gelen yollarıma

Setler ördüm

Sana benzeyen tüm güzelleri

Gözlerinde ki

Çok kişilikli yalnızlık deneyişlerimizin

Ateş saatlerinde öldürdüm...

Sonra her şey sarpa sarıp

Dolanınca dünya dertleri boynuma

Bir rüya gibi

Karanlık geceye bir mum

Bir Kandil gibi

Uzandım koynuna...

İşte tam burada

Dudakların

Ölümü küçümsercesine

Yepyeni manalar katarken bedenime

Kafa tutmak vaktidir dünyaya!

Yaşamak dediğin

Aşk soluyup

Fırsat vermemek değil midir zaten

Anlamsız korkulara...