Sancın Şah Damarımda

sallapati kır kokularından gelirken

yağmur korkularına yakalandı umarsızlık

oysa adımlarım öyle vefalı ki sana ve kendime

soluksuz yürüdüğümsün uyanmasız rüyalarda da

seni düşlemek

yeni bir dünya yaratmaktır özlemeye

ve her an

ayrılığa yeni bir isim bulmaktır

kalbimin sırf seni sevmek için çarpışı

eskiyen sonsuzluktu...

bana yeni bir sonsuzluk yarat

ölürken tut ellerimi...

sancın şahdamarımda

gözlerinin kapalı haline

kördüğümlü bir öğlen sonu

çatılar üşüyordu

ara sokaklarda donarken zaman

ağaç serserisi serçeler mi susmuştu

ansızın beliren bir gölgeyi

sen mi sanmıştım

ve sana son bakışımdan sonra

açmam bir daha gözlerimi

kıyamam gözlerime yayılan varlığına...

saygın mevsimlerdi seni beklemek

sokak çocuklarının kavuşmalar takvimi

dalları akşama batmış ağaçlar kadar serin

yılları kurak tozlu bir kasaba mahçupluğu

seni beklemek zamanın sonunu iple çekmekti

ve artık akşamlar yıldızlı

saçlarım bozkır yaldızlı

geceler mecazlı ya da mecassız

karlı

ipler elimde kaldı...