Sancının Ayak İzleri

Sancının ayak izlerinde yürüyordu kadın,

Her adımda, biraz daha yaklaşıyordu kaderine.

Acılardan ve aşağılanmalardan geliyordu çocukluğu.

Sancıdan başka bir yolu olmadığını biliyordu...

Cennetim diye başladığı her sevda yolculuğu,

Cehenneminde bitiyordu geçmiş takvimlerin...

Acıyı seviyordu aslında alışmıştı aşağılanmalara.

Çocukken oynayamadığı kibritlerin hıncını alırcasına,

Yanmak istiyordu, ateşler içerisinde kavrulmak...

Annesinin sesi yankılanmalıydı kulaklarında

Yapma dedim Allahın cezası kör olası yapma!

Yapmalardan geliyordu, hayırlardan, olmazlardan...

Aşağılanmayla yoğrulmaya görsün insan,

Her bedende onu arar, farkında olmadan...

Ele geçirmek adına parmak izine gerek yoktur

Yüreğindeki her morluk varlığının kanıtı olur...

Yaşanmayan bir hayatın dahası da yoktur,

Sonunda varlığının tek kanıtı hiçliği olur...