Şans

Fakat eskisi gibi değil henüz,

yaşantılar için uğraş vermeye

biraz buruşturup biraz da ütülüyor onları,

çamaşır gibi iplere seriyor,

mandalla tutturulup öylece duruyordu

şans.

Kaybedilen,tozlu raflara kaldırılan birşeyler vardı.

Masumiyetin ormanlarına umarsızca girmiş biriydi belki,kim bilir?

Ruhun aynalarında kırıklar vardı,

olur ya belki bir gün

sevmenin ölümsüzleştiği çıkarsız bir dokunuşla.

Emanete bırakılmış anlamsızlık kokan ömürlerdi belki.

Ya da bir gece karabasan gibi bir düştü,

kalkmaya çalışırsın da kalkamazsın hani.

Her adım çünkü

bir ilerleyiştir aslında,

yaşantıların kâğıdı ise

her zaman açık.