Sararma

bakışlarımı hiç göğe yedirmezsin

yeşil bir gülü sana sunar gibi bakarım hep

bilsen daha ne sabahlar saklıyorum

bir günün ilk anında

bakışlarıma bakışlarını uzay yapmak için...

sözlerindeki yokuşları tek ben seviyorum

tek ben biliyorum

aklındaki dünyanın gizini

en ince ayrıntısıyla içe dönük ağlamalarını

yeryüzünden daha yakınım

dudağındaki kıpırtıya...

havalar sararmaya yüz tutunca

sessizlik kaygısı başlar odalarda

hüzün kokulu kumaş hışırtıları

ömür çocukluk kuşlarını arar

sensizlikle aramdaki duvarlar çoğalır

katılaşır zaman

içimdeki çığlığın yeri kaybolur

bilirim sana ulaşamam

adımlarım boğazımda düğümlenir...