Sardunya Senfonisi

Hilalın alaca bir vaktinde

solmuş yaban gülleri

gecenin en görkemli saatinde

yüreklerde keder dillerde isyan

Yağmurlu bir gecede

rüzgar ağlayan mazi

mazinin melodisi çınlar

gönlülerde eski yara gibi

Karanlıklara bürünmüş

loş parlayan yıldızlar

uzaklara sürgün gözler gibi

Mor üzüm bahçeleri içinde

kadeh, kadeh boğulur

ıssız yalnızlıklar

Mehtap

ağlar sessizce usul usul

damla, damla düşerken

kavak ağaçları üstüne

Puslu sema

eflatuna çalarken

bir karanlık

sis kuşatır mavi denizi

gam çökerken nemli gözlere

Martılar

gecenin heder bağrında

gümüşe çalan

yıldızlar gibi

savurulurken semaya

Eski bir rüzgar

deniz gibi tuz kokan

sardunyalara ağıt yakarken

baygın, baygın keder içinde

bu kent bile ağlar halimize...

Suskun//