Sardunyalar Ağlıyor Yokluğunda
Eski bir akşamüstüsün gözümün ufkunda
Yorgun bir düşün artığısın sen dudağımda
Sinsi korkular sarıyor sensizken gövdemi
Nefessiz düşünüşlerin sınırısın hududumda
Aşikâr bir omuz olsam ben şimdi kendime
İrinli bir göğüsten içsem aşkın iksirini
Kendi feryadımın mecnunu olsam dağlarda
Ayrılığın tunç kapılarından sana gelsem
Mor sardunyalar yetiştirdim sana bahçemde
Sabırsız bir yolculuk düşü var yüreğimde
Aşka sığınıyorum ben öfkelerime yenilince
Adını haykırarak titremek son nefeste
Bu şehir senden her saniye gittiğim yer
Ebedi bir bekleyişin en mağrur şahidi
Hangi uçurum alır ki beni huzuruna
Hangi baharda uzanırım dizlerine
Sensiz milyonlarca hücreyim nedensiz
Say ki, karanlık bir dehlizdeyim nefessiz
Söküldü tırnaklarım çığlıklarım kifayetsiz
Kirpiğimdeki deli seğirmesin nedensiz
Yıllardır aynada mutsuz yüzüm kendime
Kokun için çağlar aşan bir düş gezginiyim
Asırlardır çürük köprüler bıraktım geride
Mahrem bir çığlığın prangalı delisiyim
Dokun gönlümün yaylarına aşk çınlasın
Eskitilmemiş yarınlarda anlar bizi sarsın
İzi silinmiş mevsimler biriktirdim sana
An aşkı yazsın takvimlerin yapraklarına