Sarı

Güneş,bizi de götür doğduğun yere

Dalları yaralı ağaçlar nasıl büyürse

Çiçekleri de öyle açıyor buralarda

Yaralı

Uzun sürmüyor dökülmeleri

Kırılan dallarından kendi gölgelerine

Hızlıca ama çok ağır

Ak kanatları rüzgar'a kapılıyor burda güvercinlerin

Yana yakıla dilsiz kalıyor ağaç dalları

Sararmış,incelmiş,kurumuş

Bir bir kayıyor yıldızlar

Onlar uzatmak istedikçe dallarını sana

Bir çiçek daha düşüyor gölgesine

Boşalıyor mazi

Odalar ağzına kadar deniz

Hırçın ve dalgalı

Gün günden fırtınalı

Güneş, bizi de götür doğduğun yere

Buralarda ekmek yerine

Umutla besleniyor yaldızsız kapılar

Masalar, sandalyeler, tabaklar

Zincire vuruluyor ışıksız odalarda

Oysa çatallarının az ucunda

Bir çocuk gülümsüyor hala

Kesmese o kör olası bıçaklar

Nefeslerde saklı bir hançer

Etrafında yıkık duvarlar

Usul usul çatlıyor hayat ağacı

Çiçeklerini döke döke

Hızlıca ama çok ağır

Güneş, bizi de götür doğduğun yere

Sen buralara ulaşana kadar

Çok sert geçiyor sabahlar buralarda

Sanki akşamlar farklıymış gibi

Gökyüzü birden kararıyor

Yağmurlar birden boşalıyor

Birden başlıyor camları dövercesine kar

Derin çatlaklardan sızıyor içeri

Alıp götürüyor umutları peşine takarak

Kanatsız uçuyor kuşlar

Paslı küflü vidalar çakılıyor

Eğreti ellerden kalp duvarlarına

Sıvanıyor hiç durmadan harcı yalnızlıkların

İçi boş duvarlar örülüyor sanrılı

Yanık kokusu bacalardan çok ağır tütüyor

Yıkılıyor duvarlar

Göçük altında kalan binlerce yitik mavi

Yeni duvarlara yama yapılıyor yeniden karılarak

Güneş, bizi de götür doğduğun yere

Buralarda yangın hiç sönmek bilmiyor

Külüne aldanıyor su

Bilsen nasıl haykırıyor şairler

Sanki susması farklıymış gibi

Fırçalar elinde

Vira boyuyorlar

Maviyi, sarıyı, kırmızıyı

Ve ardında

Yorgun bir yürek bırakıyor

Hayalin yol haritası

Gökyüzü susuyor

Hala pusuda bekleyen şafak

Gökkuşağının ötesinde

Rengarenk bir dünyanın hayaline ağlıyor

Sana ağarmak için

Güneş, bizi de götür doğduğun yere

Buralarda güneş hiç doğmuyor

20 Eylül 2010 İzmir