Sarıkamış'tan Er Mektubu

'Hocam F.Kırzıoğlu'nun anısına'

Bu son mektubum sana

Bu son, canım ana.

Birazdan öleceğim

Bir çınar gibi

Kaskatı düşeceğim

Kara toprağa değil ama

Yemişi bembeyaz kar olan

Büyük bir tarlaya.

Evet şu an, ana

Bir çınar gibiyim

Cılız ateş etrafında

Onlarca neferden bir orman

İçlerinde kesime hazır

-öğle ulu, mulu da değil-

Sıska, çelimsiz bir çınar.

Donuyorum ana

Aşağıdan yukarıya

Ayaktan, ta başa.

Birazdan hissiz kalacak

Kalem tutan elim

Ve nihayet bulacak

Okuyacağın mektup

Nihayet bulacak

Yirmi yıllık hayat.

En çok, neyi özledim?

Biliyor musun ana?

Tabi senden, bacımdan sonra.

Memleketi, Kırkağacı,

Kavunun tadını.

Ha bir de

Sacdaki gözlemenin

Mis gibi kokusunu.

Güneş baba, güneş baba!

Gönder ışığını dünyaya

Erit n'olur karı

Isıt biraz parmağımı n'olur.

Nerdesin düşman?

Çık karşıma.

At bana kurşun,

At bana gülle.

Bitsin artık

Bu beter sessizlik.

Düşman , şu an

Ne ermeni, ne de rus.

Ne de diğerleri.

En büyük düşman

Fanilamın içindeki bit,

Gözlerimi kamaştıran kar,

Parmaklarımı donduran ayaz.

İşte bunlar

En büyük düşman.

Al canımı artık Azrail

Nefesinle üfle bana

Önce ayaklarıma

Sonra ellerime

En sonra da yüzüme.

Senden küçük bir ricam,

Biraz sıcak olsun,

-Hiç olmazsa ılık-

Yüzüme üfüreceğin o uzun, büyük nefes.