Sarışın Bir Kağan Olurdu Keder

canım sıkılınca

evlerin son temaşasına özenirdim

yol ortalarında olanları paylaştın benimle

gerisini ise zamana bağışladın bence

muammalı balkonlarda

ilk akşamı gözlerken çocuklar

ve sade umutlarla serilen çamaşırlar

yağ tenekelerine ekilmiş güleç çiçekler

can dostum olurdu

kömür kokulu kaygılı kurşunîlerde

şiir zamanlarım gelmezdi daha

şiirlerim yeni bir yalnızlık doğurmazdı

sarışın bir kağan olurdu keder

kalbini çürütürdü yazı masasında

ama anlatamazdı aşkı ve de aşkını...

bilgece meçhuldü menziller

burgaçlarında zamanın boğulduğu

beni anlayamazsın sen

menzillerin gönüldaşı yokluğunla

uyku mahmurluğuyla bile göze alamazdın

kaybetmeyi beni

gittin kendi ölümüne yıktın

kaybetmeyi beni

kağan sarışın bir keder olurdu

kederse sarışın bir kağan

sivri uçlu dağlara alışık

bir rüzgar kadar aceleci

ve benim yalnızlığımdan öte

kederim yalnızsa uçlu bucaklı

anlaşılmamaya en masumane itirazdır

en büyük aşk

've yine beklentisizlik zamanı yendiğinde

anlarsın

aşkı ancak aşkı aşarak yaşatacağını

beni inkarın büyüttü içindeki aşkımı...'