Şark Masallarında Ölüm

sevmek ya da sevişmek

iste bütün mesele bu...

I

ve gölgelere uzandı bir coğrafyanın soluk silueti

örtüldü fikrimize ağır ağır perdeler

değerken tenime bir yabancının illegal eti

nerede koy bildiğim inancın değerleri

dilim dinim dünüm hani neredeler

şimdi bir martı kanadında dirhem dirhem tükense zaman

eşkali kurşun olan bir şehveti namlusunda kim tutabilir

ılık bir kahve fincanının dibinde aksediyorsa talan

değişmişse nehrimin yatağı iklimine doğru

ki olmuşsam bile bile lades

dudaksız bir çehrenin omzumda bıraktığı rüzgarı kim atabilir

II

konuştuk oradan buradan

batık kentlerden arta kalan viraneler derledi

baktım

irkildi bir an

alnında yüzdürdüğü korsan gemilerden

baktı

su utandı dudaklarım

kıvrımında soldurduğu nilüferlerden

yaşamak diledim kulağına bin tohum fısıldayarak

munzur değdi dudaklarıma çorak hücreleri yararak

bakıştık öylece...

ceplerimizde birbirimize yazmadığımız gizli mektuplar vardı

yaktık bir aşkın sağ yanını

önce güvercinler havalandı inançsızlığının türbesinden

sonra boynuna faşist öpüşler bıraktım

III

gece mi daha koyu saçları mı yoksa

dudakları şarapnel gözleri yalım ayazı

ay ışığında hudutsuz sev(iş)meler büyüdük

yasak elmalar yedik şeytanın eteğinden

çıplaklığımıza bürünüp lirik kavgalara yürüdük

tenimize iliştirdik en kirli beyazı

karardık...

görüyorsun ya

ışıklar nasıl da karanlık

ve buzu çözülmüş bir kıtanın haklı mateminde

akıp giden kumsal damlaları gibiyiz

gölgelere giyinmiş ışıklar

teninde siyah beyaz devrimlerden arta kalan anarşist çizgiler

ışıklar diyorum

teninde elmas gibi parlıyorlar

IV

kürt müydü ermeni miydi bilmiyorum

bakışlarında zılgıt çeken bir çocuğun içli sesi

teninde tütsülenmiş ucuz parfüm kokusu vardı

boynumu sararken kumral bir döşün nefesi

hoyrat ellerini kurduğum düşlere kardı

kaç namusu kirletme çabasıydı aşk

ve mesnetsiz bir şehvetin ederi ne kadardı

dilinden aldım zehri, emdim

gün gecenin bağrına ağıt yürürken

dilimi inadına bir göçebenin terkisinde yaktım

dudaklarında arınacağım vaftize bin milat vardı..

V

özlemekten geliyorum

dilimde mülteci bir mersiye

şimdi arş-ı alaya dökülen nehir

ve bir damlaya hapsolmuş iyot kadar ıssızım...

tamunun dehlizine demir attım

ardımda yakılmış kasabalar bıraktım

varlığına bin yürek saydığım aşkı

ki sırf kardeşliğinden ödün vermesin diye halklar

kehribar gözlü bir adamla aldattım

o c a k i k i b i n o n