Savrulan Yaprak

Ölü doğmuş sözler

karanlığıyla sızmış hayata,

Savrulan yapraklardan almış içeriğini

Sayfalara kırılmış renkler gölgeleriyle

Yanlış anlamanın vurur nabzı derinlere

Uzaktan

Kendime bakarım

Geçit vermez dehlizler

Boşuna çekilir bunca açılar

Bir roman sanılır halbu ki

Onca yaşanılanlara dökülen

Bu yüzden yalnızca bir ırmak vardır

Romanı baştan sona dolaşan

Üşüyen yapraklardır ışıkların renginde

İçerde mevsimler kış'tır

Yorgun şiirlerin bile kaldıramadığı