Sayamadım

Gökler dile geldi yokluğunda,

Kaçıncı yağmur bu sensiz ıslandığım?

Yorgunum,kırgınım oysa,

Kaçıncı durak bu sensiz beklediğim?

Ne zaman durdu,ne de hayat,

Yaşadık maziyi unutarak

Ya da unuttuk sayarak.

Belki hatıraları dondurarak,

Gün be gün azalarak,

Ömrümüzü tükettik yaşayarak...

En güzel nimetti;ağlamak

Sona gelmek ve tekrar başlamak

Düştüğün yerden kalkmak

Ve hala dimdik ayakta durmak!

Anlayacağın;

Herşey olağanca hızıyla devam etti!

Senden sonra değişen neydi ki!

Belki biraz daha yaşlandım,

Belki biraz daha saçıma beyazları topladım,

Belki tütüne bağlandım,

Ya da; daha gamsızlaştım.

Yastıklara ağladım,

Yaraları dağladım,

Dertlere katlandım,

Özlemlere dayandım,

Yani;

Yokluğuna da alıştım.

Ama bir türlü sayamadım;

Kaçıncı çayım bu şekersiz yudumladığım,

Ve; kaçıncı perde sensiz sonlandığım!