Sayfa Altı

Kim daha salıncak;

Olmadı

Beş taşla köşeyi dönemedi ufak çocuk

Ve hayalleriyle bir jeton alamadı atlı karıncaya

Olmadı

Bırakmadı ellerini sonsuzluk

Gecenin karanlığında neşenin ışıltısına

Sessizce uzaklaştı

Annesinin göbeğinden

Dualara

Avuçları kararmış toprak kokusu okşarken kartalları

Dilenci bir bulut indi gökyüzüne

Yağmurdan arta kalanları toplamaya

Okyanuslar çiçek açıyordu kuraklığa

Ömre paralelken yıldız sızıları

Her put biraz daha ağlamaklı

Biraz daha kırılgan

Biraz daha ümitsiz cansızlaşıyordu ruhsuzluğa

Olmadı

Büyük bir yol işaretiyle daha da kısaldı

Müziğin ahengi yürekte

-Güneşin battığı yerde gizlendi bir uçurum

Keşfedilmiş dünyada

Korkak,

Sinsi,

Dipsiz.

Olmadı

Düşmelere gebe düşler dilsiz uykularda

Daha canlıydı

Uyanmadı

Olmadı

Seksek mısraların yedinci basamağında

Düştü oyundan ufak çocuk

Çizgiye bile basamadı

Ve hayalleriyle gülümseyemedi hayata

Olmadı

Sessizce uzaklaştı

Gecenin karanlığına/neşenin ışıltısına

Kim daha salıncak

Bir önemi kalmadı...