Seden

düştü dalından

sararmış dut yaprağı

kırk bin yerinden açılmış

kırk bin yaraya

bir bıçak ağzından bakar gibi

göz bebeklerine koydum

göğsümde kabarmış güzü

nereye baksam kendi enkazım oldu şimdi senden sonrası

nereye koysam ömrümün soluk benzini

bir hüzün yağar şimdi aralıksız

avuçlarımın ellerinsiz boşluğuna

oldu mu şimdi bu hikayeye

bu ilaçsız sızı

şiir de yazdım

iki yanıma düşen sesinin yokluğuna

konuşan hatıralardı sadece

unutamam kanımın son damlası da

karışana dek toprağa

sana yanmışlığımı...