Şefkatli Mezar

ağaçlar sus pus

karanlık tüller çekilmiş göğe

sokakların yerine de susmak istiyorum

çocukluğum bırakmıyor peşimi

tutamayıp ardından bağırıyorum

incinen ayak bileğinin....

samanyolunu unutmadan hüznümüz

ilk ürpermelerin anısıyla çıkalım yola

hayata kapılarını kapatmışken şehir

ilk biz açılalım koyu sofrasında gecenin

unutmuş gülüşlerin kayıp adasına...

ölüm kuru gürültüydü

yağmura titiz o yabancı şarkıda

ve kırk yıl yaşlandığım o yokuşta

zorla öptüm dudağını

dudağının kenarını

yumuk gözlerine hapsoldum

beni bitiren gözyaşlarında boğuldum

evin yalnızlığımdan daha sarı

daha hasta ışıkları

anlamadan şaşkınlığımın heyecanını

ertelenmiş uykular biriktirdim kollarına

kollarının arasına

beni kucakla

ve ismimi söyle

gömülmek istiyorum

şefkatine...