Şehir

Boylu boyunca kapılar alnımda kahır

Yaprak düşünce nem tutuyorum

Bir zeminin tozunda yüzler bulmaktır

Zor değil kapı koluna dokunan bilir

Babalarını evde bekleyen

Çocuklardan anlıyorum

İnsana eşyaya

Ve ıslık çalamayan tüm çocuklara

Türküler söylenirdi bu şehirde

Ağaçların rengini hatırlamam tek

Ama bir tomurcuk vardı düşümde

Ve kadınlar ağarırdı tütün kokan perdelerde

Soramadım hiç neden ölürdü kuşlar

Zannederdim bir balkondan atladılar

Adamlar ölürler ki bu dünyada sabır

Taş gibi bir durumdur hareketsiz

Ilık sulardan geriye kalanlar ayrılır

Irmaklara koşarken beyaz ve sessiz

Bir dem var ki hüzzamdır apaçık

Terli fanilasında büyür çocukların

Kardan aynalar olunca yine bu aralıktan

Düşünce daha bir güzeldir yara

Kanayan bir lambadan geri ne kalmışsa

Bu şehrin nüfusundan düşülür

Ayık ve kalibreli sesler titretir

Semt pazarlarında karpuz kabuklarını

Ki ben yalınayak süslerim sokakları

İki sokak arası çamaşır ipiyle tutunur

Söyleyin artık durdurun karanlıkları

Bir sarımlık günden bu yana

Merdivenler ne aşağı ne yukarı

Uslu kaldırımlara nisbet örtülür

Demir çiçeklerin korkulukları

Şehir göz çukurlarımın olduğu ismi

Şehir asma tavanlarda lale bahçesi

Sır duyumlar içerlenirken kulaklarıma

Yalnız değilim beni biliyor

Top oynayan sokak ve akşamlar

Büyürken adamın kırık bir cam için gözleri

Ama korkuyordu çocuklar