Şehir Haykırıyordu Seni

hani

göğsünde titrer ya o gölge

uzunca bir gürültü misali yılışan

ve dilsiz yalnızlıkta

zemheri türküler söylerken ışık

ve ses

rüzgarı kapıp getiren eşiklere

ırzına geçince denizin

o gavur dalgalar

sancılar birikiyordu

martının yamacında

devrik mendirekte

çorak cümleler birleştiriyordu şair

yarı sarhoş

yarı deli

oysa mutedil akşamın ayak izleriydi

poyrazın yaladığı

çığlık

ahşap bir zamanın arkasına saklanırken

usulca akşam

şehir haykırıyordu

sessizliğini...