Şehir Ve Sen

Gökkuşağı yakışmıyor

Çakraları tıkanmış

Alacası içinde bu şehre

Karanfilleri yaslı

Kaplıyor her yeri

Kasımpatılardan yayılan melankoli

Şehrin kirli saçlarını tarıyor rüzgâr

Günahların şahidi

Boyunları bükük sokak lambaları

Sıradanlık bir sis gibi çökmüş şehrin üzerine

Burada yaşamak sanılan

Hayatın suda yansıması

Yaşıyormuş gibi yapıyorlar bu şehrin insanları

Seviyormuş gibi severek

Gülüyormuş gibi gülüp

Ağlıyormuş gibi ağlıyorlar

Ama herkes o kadar düşmüş ki hayatın bu kadarına bile

Herkesin bildiği bir sır artık ölüm

Ayaküstü üç beş soluklanmak oysa yaşamak dediğin

Aşk sanılansa bu şehirde

Sadece bir duygu sızıntısı

Birkaç hormonun vücutlarda

Yanlış gezintisi

Sen ise betonu delen çiçek gibisin

Bilirim kökleri yüreğindedir

Ağlamalarının da, gülmelerinin de

Sesinin tonlarından aşkı ayıkladığım

Yanımdayken bile adını sayıkladığım

Göğün yamaçlarından

Yıldız kokulu düşler toplamayı bilen kadınım

Sen olmayınca labirent gibi bu şehrin sokakları

Sana çıkmayınca her yol çıkmaz sokak

Gülümsüyor zaman bile

Dalgaların ruhuma vurduğunda oluşan köpüklerde

Hadi ben neyse de

Sen de Gökkuşağı gibi

Hiç yakışmıyorsun bu şehre