Şehirlerim, Kadınlarım Ve Zaman

bir varmış bir yokmuş

develer tellal iken

ben annemin babamın besiğini tıngır mıngır sallar iken

işte böyle başlar yaşam içindeki tüm hikayeler

biraz umut, biraz gırgır, biraz tebesüm ile

çıplak bir bedenin kafa aşağı sallandığı

senin ağladığın çevrendekilerin güldüğü bir anla başlar her hikaye

zaman başlar ileri ileri koşmaya senin emekleme zamanlarında

sonrası ilk adımlar sonrası koşturmalar

dizdeki yaralar, yola düşen dondurmaya ağıtlar, kaybedilen bilyeler

renkli plastik çay bardaklarda hayali çay yudumlarında

çocuk yüreklerdeki masumiyetlerde, hülyali masallarda akar gider zaman...

ilk kalem kağıdı tutuş, ilk çizgiler, ilk kırmızı kurdale merasimi ile

koca bir yarışmanın ilk olmasada devam eden bitiş çizgisini göğüsleme yarışı

yaşam başladığı gibi devam eder.

karşımda mavi deniz, mavi gök

hangisi hangisinden çalıyor rengini bilmem

ama seyretmesi bir başka güzel şimdi

yanımda tüten elma kolkulu nargilem

kahveci rıza ustanın kendi gelmeden kokan şekersiz kahve kokusu burnumda

önümden geçen ele ele tutuşan, tartışan çiftler

yalnız başına bu ortamı yaşayan silüetler

zaman sahnesinin isimsiz fügüranları bilmediğim oyunlarının başrol oyuncuları

tetikde beklemekde hepsi sanki

bu provasız oyunun yeni sahnesi için

yaşam devam eder

ve seyretmek ne güzeldir bu yaşam içinde anılarımdaki şehirleri

yedi tepeli istanbul, turunçların cenneti antalya, egenin incisi izmir

ve çocukluğumun başlangıcı bu ufacık ilçe iskenderun

hepsinin ortak noktası mavinin güzelliği

hain, güzel, şefkatli, acımasız, yosma kadınlar gibi hepside

şehirlerim....

bir martı çığlığında herşeyi terketmek arzusu ile tatli candan kopmak isteminde bu yürek

bırakmadı inadina beni mavinin hüznünde gizli kalmış

sırdan öte, paylaşılamayan sevda gibi bu memleket kokusu

dört memleket, dört sızı, iki kadın onlarca yaşanmışlık ve

elde kalan hüzzamdan hicaza akan kocaman bir boşluk

susamlı simidin yanında ki peynir gibi

çaya karıştırılan şeker gibi

varlığında, yoklukda sıcacık tende hissedilişi gibi

anılarım, şehirlerim, kadınlarım ve

ben...

şehirlermiydi sizi güzel yapan

yoksa sizmiydiniz şehirlerimden bu kadar nefret etmemi sağlayan

gidilen gelinen yolların çıkışı olmayan sahipsiz yolcusuyum

yani senin anlıyacağın sevdiceğim ben bu şehirlerde

ne misafir ne evsahibiydim

ama bir parçam kaldı her birinde

her caddesinde her sokağında olmasada

taksimde bir gece izbe barların kuytusunda yıkılan umutlarım

avcılarda derme çatma bir otel odasinda ki çarşafta birbirinden ayrı damlayan iki ten teri

güllükte ki postane onunda beklemelerim

dokumada dört duvar içinde nikotin kokan nefesim

konakta baygın bakışlarım

hatayda telaşe adımlarım

otogarlarda terminallerde umutsuz umutlara uzanan umutlarım

şehirlerim...

mavinin güzelliğinde kararan anılarım

herşeye rağmen gülümseyen yüzüm, hüznüm

dalgaların kıyı kayalarını dövüşü gibi geçmişimin izleri dövüyor yorgun bitkin yüreğimi

yüzümdeki çatlak izlerden yağmur suyu süzülüyor

bu bahar sabahında yazdan çalınan güneş sıcaklığında

gözlerimin önünde içimi ısıtacak bir gök kuşağı arıyorum

bulamıyorum...

maviden başka hiç bir renk gelmiyor gözlerimin önüne

birde hasret kokusunu ekledim kahvemin, sigaramın dumanının içine

acılarımın balkonuna çıkmış seyreyliyorum bu mükemmel tabloyu,

neresindeyim diye, düşünmeden yaşıyorum bu güzelliği

rıza ustanın çığırtkan çırağının sesini,

denizin dalga sesleri, martıların çığlıkları, insan sesleri

hepside kulaklarımda bir musiki ahengindeler

yaşananlar yaşanamayanların, yaşanmak istenenlerin gölgesinde

hangisi acı bilinmiyor

şekersiz çifte kavrulmuş kahvem mi?,

yoksa yalnızlığımda adımladığım kalabalık koca şehirlerdeki izsiz, isimsiz adımlarım mı?

artık kalan zamanı bir tık geriye alma vaktidir...

başlangıçtan itibaren meğer, hep geriye doğru sayarmışımda farkina varmazmişim

daima ileri dediğim zamanlarda manolyalarımın beyaz yapraklarına düşen tuzlu damlalarmiş yaşam.

ey! hayat hadi soyun şimdi çırılçıplak

seviş benimle dört şehirde

yedi tepeli istanbulun mineralerinde ezan sesinde

turunç ağaçlarının beyaz çiçeklerinin gölgesinde

izmirde saat kulesinin durmuş tiktaklarında

ve bu küçük ilçenin iskenderunun altın kumlarında

seviş benimle

yeniden doğurup yaşamın hüznünü katıp yeniden yoğur beni

bir anka kuşu gibi olmasada bir kez daha yaşama şansı ver bana

ben şehirlerime yani şehirlerine

kadınlar, insanlar, acılar koymasam

pamuk şekerinin tezgahında ışıl ışıl gözlerle, afacan çocuksu halimle baksam hep sana

burnumda yanık şeker kokusu

ellerimde annemin sıcaklığı

hadi bir daha sevişelim seninle

bir kez daha sadece bir kez daha doğursan beni,

sonra sonsuzluktaki ebediyete bıraksan, hiç bitmesen ,hiç gitmesen

puslu bir gün batımı yüreğimde kadınlar, şehirler, elimde valizim

bir seslenenim olsa nereye gidersin ey yolcu dese

dururum orada bırakırım elimdeki valizimi

gitmeye değil kalmaya geldim derim

ahh... bir seslenenim olsa belkide durup

ağlarım tam şuracıkta sevinçten hıçkıra hıçkıra