Sehpada Şair

ellerim toprak kokar benim,

bu yüzden parmaklarım nasırlı,

yüzüne kıyıpta sevemem ellerimle acıtır,

yerine gül tutarım,

dikeni bana değer ,

kokusu sana siner akşam çiğ ile,

ılgıt ılgıt akıverir göz kuytularıma doluverir...

ayrılığı zamansız baharda yaşamaktır sebebi...

ellerim toprak kokar bu yüzden nasırlıdır ellerim

sevemem gül goncası gamzeni,acıtır,

gül toplarım geceleyin kör odamda,

cigara yakarım anadan üryan ,

bir köşeye sinerim tütün dumanı gibi,

geceye güneşin inişini izlerim deniz üstünde,

elerim toprak içinde

avuçlarımda nasır ,

o narin yanaklarına nasıl kıyarım?

abdest alıpta öpesim gelir yanaklarından

koynuna kıvrılıp uyuyasım gelir

türküler söylemek ,şiirleri duacı etmek gelir içimden,

birden bir denizci intihar eder

ayılırım...

ellerimde toprak kokusu var benim

parmaklarım anca kalem tutar ,

yüzüm düşer ,öpemem dudaklarını...

ağlayasım gelir ölemem,

iki boşluk arasına dolar sesim,

abilik ederim sübyan şiirlere,

uyaklayamam tel tel saçlarına sevgi cümlelerimi

''gel'' diyesim gelir

susmalar çığlık atar!

birden kalem kırılır,

sehpada şair adını sayıklar...