Şehri İstanbul
Bende ateş olur sende ki duman.
Gönlümde kor gibi hasretin yaman.
Özlemin ruhuma aktığı zaman.
Resmine bakarım şehri İstanbul.
Bendeki hasreti bilecek gibi.
Benimle beraber gülecek gibi.
Oradan kalkıp ta gelecek gibi.
Yolunu gözlerim şehri İstanbul.
Sen bir efsanesin dilde dillerde.
San ki senin resmin güzel güllerde.
Kokunu ararım esen yellerde.
Özlerim Kokunu şehri İstanbul.
Sende minareler merdiven arşa.
Senden yükselirler hoş seda arşa.
Kubbeler el açmış duada arşa.
Her köşen mâbeddir şehri İstanbul.
Denizi ansızın coşar dediler.
Martılar sürüyle uçar dediler.
Yavrular neşeyle koşar dediler.
İçimde bir korsun şehri İstanbul.
Erişmek zor imiş rüyalarına.
O coştukca coşan hülyalarına.
Sende ki yetişen deryalarına.
Ayrı bir meftunum şehri İstanbul.
Misafir ardından yaşlar dökermiş.
Senden ayrılınca hasret çekermiş.
Gelenlerde sende seni özlermiş.
Bir başka özlemin şehri İstanbul.
RAFET KARTAL