Seken Masanın Karesi

masa aşkına ilk sen konuş

ne ben ne de sen diye başlamasak söze

bu süs çiçeği bu dal ve kıyıları

soğumuş ateşlerle sarılı çemberlerin ortası

aniden sobelensek

ya meftun

kır dudağı yanaşan bir gül değil mi

ortası alev almış yankılar adam akıllı sarhoş

nereye tutunsak yukarı bir baş dönmesi

ya aşkın ya anın soytarılıkları

üşüyorum

kaldır yakamı yukarı

kızıl saçların ellerimi arar

yok diyemem

bir sarışındır ki sorma şaşkınlığım

bir de kızarır kendi kendine

ne zaman arzuyla baksam yüzüne

damaları sevimli kedi Don juan

ilelebet sırnaşır ayak oyunu eder

geldi bak başı yumuşak ve uykulu

sanki bu sahnenin samimi bir üyesiymiş gibi

sırtının kamburunu değdiriyor dizime

bas git diyorum bas git

dudaklarım ıslak şimdi

sana düşündüklerimi söyleyemem

belki de konuşurum

sendeleyen yıldızlardan bahsederim

bir karambol tufanı eser

dengesini kaybetmiş seken masanın karesi

yada örtüleri karışır bütün karmaşaların

şaşkınlık nöbetine batar cisimler

kim bilir

belki öpüşürüz aniden.