Selina

ağladım ama yarıda bırakmadan şarkımızı

bozukmuş makamlar yeknesak

olsun! ...

gelişinle bir bütündü aşkım

gidişinle yarım

seni ne çok sevdim

sahipsiz aynası ara sokağımın

tatlı huzurum

Selina...

ağladım ömrüm hep ahmak ıslatanlı

başım dönüyorsa iki satırlık nedenimsin

şiirlerimle bir başkasıyım kendimdeki

ben hep sendeydim

hep ötelerdeki

yıldızlarımdan huylanıyorsun

uzaklaşıyorum adımlarının sesine

demek hiç bitmeyecek yolculuğum

en çocuk yalnızlığımdın

en yaban haylazlığım

yaşlandım varlığına gurbet

dağılıyorum

saçlarını topla

rüzgarını kıskanıyorum

Selina...

hayata alıcı kuşlar gibi baktım

afacan kirpikli

tatlı tuz kristalleri elmacıklarımda

hayatsa seninle aldı sırtına ceketini

beni eskitti

yittim eksildim kendi sonumdan bile

şikayetçi değilim

hayat sen varsan hayat çünkü

hayatımsın

Selina...

yalnızım sıfır kadar

hangi memleketle bütünlesem kendimi

yine kendim çıkıyorum

bir şey arıyorum

bir an bir yer ya da bir kişi

mutluluğum onda

belki ölümdür

ne bir yerim ne bir zamanım oldu

bir sen çıkmıyorsun içimden

kendimi kaybettikçe senin oluyorum

kendimi aradıkça seninle

daima ve sadece seninim seninle

Selina...

uzaklığının bir anlamı yok

şiirimdesin en taze sesiyle

yüreğimin dargın...

hangi okyanustan taşıdın bu arsız yağmuru

nasıl üşüyorum bilemezsin

sen mutluluk böceğisin

yaralı uğur böceğim

hangi taşın altında bana bıraktığın umut

söyler misin?

söyle ki

hüznüm hiçbir pembe masala kanmasın

bana kendini anlatır mısın?

Selina...

ben şimdi böyle ömrüne şiirler yazayım

sen hep böyle gül kal

razıyım sabahsız bir iklimde yasını tutmaya

ayrılığımızın

aslında ben senim

yüzündeki harede uyur çocukluğum ilk gençliğim

son baharım

kentindeki huysuz çocuklarda arasana beni

belki dünyaya gücenmiş

ağzı süt kokulu bir yaşanmamışlık bulursun

acımla ağlıyorum

gözlerim yaralı sızık

beni anımsamayı

çıkarma gecenin ürpermelerinden

sevdanın buzdan çöllerinde

ölüp ölüp dirilişlerimden

esirgeme şefkatini

sensiz

hayata emanet ölüme demirbaş eşyayım

seninle...seninle...

'başım dönüyor

göç döngüsü kuş sürüleri gibiyim

kanat çırptıkça kendime çarpıyorum

yalnızlığım ellerime yabancı

bu son göçüm

ölüme mi sana mı

bilmiyorum...'

nedeni yok...

sol elinin işaret parmağıyla

baş parmağının arasından

öpüyorum...

bana kendini uzat

uzasın ömrüm

Selina..

kağan işçen'in notu:

dallarımı her kırdığında

gözyaşlarımla sana içimde bir çiçek büyütüyorum

birgün ben buralarda olmadığım zaman

o çiçek senin...

gökyüzü mat gri

kuşlar siyah ve detone çığlıklı

ben...

güz çıplağıyım...

uzun ve sıkıcı...