Semanın Göğsünde Ay Sonatı

//Günü düşürürken gözlerimin içine

Sol yanımda kendime sırlaşıyorum//

Zaman, aşkın mor menekşe mevsimi

Gün, beyazlar içinde akşam serinliği

Saat, yanık bir türkü sesi

An, gözüm(d)e dağılan bir avuç nem

Huzur yüklenmiş Ay

Ufuk çizgisinde gün batarken usulca

Saçlarımdan tutunuyor güneşin elleri

Derin derin nefes alırken

Sırdaş martılarla gülüşlerim oynaşıyor...

Dağımda rüzgâr,

Aklımın ucunda bulut

Kâinatımda güneş tutulması

Sonbaharın son demlerinde

Son yaprak düşse de dalından

Saçlarıma dokunuyor usulca esintisi

Gün biterken

Sert bir poyraz çarpsa da kirpiklerime

Tükettiklerimden var oluyor yıldızlar,

İçimde saklı tuttuğum iklimimde

Tenime ipek gibi dokunan

Mavi bakışlı sab/ahlara

Gecemde parlayan mehtabım doğuyor

Muhabbet fasıllarıma fısıltılar düşüren

Canımın canından köpük köpük akan

Nazlı göğsümde gümüşi Ay var...

İçimde işte böyle bir hal var cancağızım

Canımın tam şurasında

Sevdama döl salan

Yürekli ve hür

Mücevher gibi asılı

Buram buram

Misk-i amber kokulu