sen...

Sen;

Gökyüzümdeki yıldızımdın,

Bir gece sonrasındaki güneşle beraber kaydın gittin,

Tutamadım, dokunamadım...

Sen;

Yüksek kayalıklardaki uçurumumdun, yanına yaklaşamadım,

Hem çok yüksektin, hem uzak...

Sen;

Bir mum ışığındaki kıvılcımımdın,

hangi rüzgar söndürdü, hangi üfleme, anlayamadım,

söndün.

Sen;

Kendi içimde sakladığım, ruhumdaki ağırlıktın,

Sen çıktın, hafifledi dört bir yanım,

Sen çıktın, gömdüler beni,

Sen çıktın, çığlar düştü üstüme...

Sen;

Sessiz bir köşede, soğuktan üşüyen ufacık bir kedi idin;

Dondun kaldın, ısıtamadım...

Sen;

Güzel bir bayandın aslında;

Aslına kavuşmak için, harabe, virane, bir o kadar da ucube eski duvar boyalarından korktun,

Bensizlik pişirdi korkuları.Anlayamadın sevginin kıymetini;

Oysa başımın üstünde, kalbimin içinde yerin vardı...

Sivri uçlu demirler sapladın yüreğime,

Kanadım boyuna, uyanamadım...

Sen;

Domates koyaklı bahçelerde gezinen çilek kokumdun,

Savurdular kokunu ciğerimden, kaybolurken fark ettim...

İnanmazsın belki ama; gördüm gittiğini, koştum,

Hem de çok koştum, yetişemedim...

Sen;

Kendini bilmezlerin arasında, kendini bilen, kendine güvenen,

Kendine ve etrafındakilere inanandın,

Al dağlarına yetişti gölgen ulaşamadım, bakamadım karanlıklarına...

Sen;

İnce bir hastalığın, kalın bir sancısıydın,

Jilet kokulu odalarda, neşter soktular bağrıma,

Beyaz beyaz, sarı sarı kimyona benzer mikrop aktı vücudumdan,

Bir sen ağladın, bir ben...

Unutamadım...