Sen Asla Gitmedin

Pencerem bir güneşlik eşliğinde kapalı hep

Gıcırdayan kapım hala sağır kulaklarımda

Basamakları eskidi artık bu şahaser evin

Bakımsız kaldı yüreğim gibi sen olmayınca

Koltuğumun baş köşesinde bir battaniye

Her gece kıvrılarak üşüyen bedenimdeki Can

Eskimiş köhne bir yastık uykularım huzursuz

Ve yine rüyalarımda beyaz bir sevda Sen

Bahçesinde rengarenk çiçekler oluveriyor

Yakalamaya çalışıyorum seni uzanan ellerimle

Hep bir hiski ayaklarımı geri çekiyor neden

Koşiuyorum sana umut dolu ama sen hep uzak

Değişiyor birden bire rüyalarım korkuyorum

Issız bir yola dönüyor bazen gidiyorum sonu yok

Bazende gözlerimi kör eden bir ışık doğuyor

Nekadar nur dolu bir ışık işte nerdesin anlıyorum

Bir tokat ki uyanıyorum ansızın karanlıklarda

Gözlerim hala kapalı saatlerce bekliyorum

Nefesim daralıyor korkuyorum gerçekle kalmaktan

Buda yetmezmiş gibi korkunç bir gök gürültüsü

Yıldırımlar düşüyor yüreğimin çatlaklarına

İnce ince sızı veriyorsun ansızın rahatlıyorum

Açıyorum gözlerimi bir sağa bir sola bakıyorum

Varlığını hisseden ruhum bileklerimi tutuyor

Yağmur altında bizi ıslatan şemsiye

Korkmadan yürüdüğümüz demir yolu

Öyle dalıp baktığımız kurumuş göl

Dalıp gittiğimiz herşey işte seni yaşatıyor

Büzme dudaklarını ne olur bakma bana öyle resimde

Ben tutamıyorum kendimi seni cansız izlerken

Yeterki arkanı dönüp gitme gözlerin hala bende

Bu güler yüz benimmi sanıyorsun sensiz hep sahte

Uyumanı nekadar çok severdim izlerdim bilirsin

Saçlarınla oynamayı kulağının arkasına süzerdim

Kısık gözlerin titrerdi uyumazdın bilmezden gelirdim

Şimdi numara yapmıyorsun kendi saçlarım yolunmuş

Ellerim hiç gezmez oldu cebimde ormanlar yeşil değil

Oturduğumuz banketi kaldırdılar taşlar hep buz kesilir

Sensizliği nasıl kaldıra bilirim gözümden uzak raflara

Seni anlatmak istedim ama olmadı kalem kağıt yetersiz kaldı

Sen Asla Gitmedin

Habib Göktuna