Sen Ben Ve Herkesler

İçten bir gülüş,

Her defasında heyecanla duyulması beklenen bir ses

Ve bir kaç resim...

Seni görmeden,

Sıcaklığını hissetmeden yazıyorum...

Seni tanımanın ertesinde,

Ağır ağır çöktü üzerime imkansızlığın ürperten bulutu

Sen söylerken acıtan sözlerini...

Kurumuş gözlerimde bir buğusun şimdi

Gözyaşım olmayasın...

Halden anlamanın yalan bir gülücükle buluştuğu an

Sen sadece sustun...

Dönüp gidecek misin sen de, zamanı geldi deyip

Herkesler vardı dilinde

Bir de;

Ben bağırıyordum içimden...

Bugün yakmıyor güneş

Durdu dünya

Sen söylerken acıtan sözlerini

Yine mi diyordum ve şu senin herkesler gülüyordu bana...

Az biraz bir hikaye bizimki

Aynı dertten muzdarip iki karakter

Birimiz gerçek, birimiz şakacı...

Yalanlar söyledim sana

Aklımdan çıkmıyorsun yerine,

Bu türküde aklıma geldin diyerek...

Belki de örtbas edilmeli sevmeler

Kötüye mi kullanır yoksa herkesler...

Oysa ben bağırıyordum içimden...

Şakaya vurulurken gerçekler

Acı bir söz duydum herkeslerden

Sende, bizim gibisin...

Sana kavuşturur dualar

Açılırken avuçlarım göğe

İşte tam o an yok olur şair, şiirinde

Oysa sen varla yokun arasında bir yerde dururken karşımda

Ben sadece seni diliyordum

Ve gülüyordu yine herkesler

Ben yine bağırıyordum içimden...

Gün doğar mı bize bilmiyorum, geceye hapsolmuşken düşlerimiz

Utanma mevsimlerinin geride kaldığı dünyada

Dediler ya herkesler;

Sevsen de bir, sevmesen de...

Sen sevilmeye korkarken

Ben sevmekten utandım...

Burada güneş hep kahverengi

Gözlerin renginde,

Uzak...

Ve burada yıldızlar hep gözlerin mesafesinde

Senin kadar yakın,

Senin kadar uzak...

Zamandan geçerim sesini dinlerken

İntihar anı durgunluğu yaşarım yüreğinin sızısı sözlerinle buluştuğunda

Ve ben hala bağırıyorum içimden

Herkesler,

Ne bilsin...