Sen de Yaz

ellerimden göğe uzanan bir tutam şiir

ellerim göğe inat hala demir

paslı aynaların ardında saklanmış nemli gözler

dağıtıyor pamuktan hayatları aşk ve gurur

ağlayacaksa orta yerde ağlamalı insan

keder ; çakıl taşlarından örülmüş kule

denizin ortasında ufak bir pencere

neşe saçıyor dipsizliğime

sen yine de yaz! diyor

karşı komşu Ayşe teyze

peki diyorum neyi?

kime, niçin, ne zaman?

...

bir bardak nane limon

tam vaktinde, sıcacık, deminde

boş ver bütün boş vermişlikleri

işte kalem, kağıt, aşkı öğreten yüreğin ellerinde

yaz diyorum ben de kendime

yaz, soğukların bittiği yerde