Sen Ezberleyemeyeceğim Kadar Uzundun

Sen, ezberleyemeyeceğim kadar uzundun.

Yorgun kelimelerini,

Bıkkın zihnimle,

Tökezleye tökezleye yaşatamazdım.

Temelinde tembellik olan bu sevdan,

Yüreği pas tutmuşcasına hurdaya veriliyordu.

Bilmem ki bu sine neden geriliyordu.

Ziyadesiyle zordu,

Ürkek olunca sevdan.

Elde mevcut olanları dahi,

Dahice silip süpüyordun.

Silindim...

Halbuki daha yeni yazılıyordum.

Hiç uğruna hayallerimi sildin ya madem,

Üstüne bir de şöyle iyice silkeleseydin beni,

Daha önce bencilce farkında olamadıklarım,

Mutluluk korteji eşliğinde üzerime dökülürdü.

Bunları gördükçe boynum bükülürdü amma,

Görmeden canlandırdıklarıma anlam katar,

Aradaki farkın, farkına varırdım.

Sen uzun bir cümleydin,

Ama devrik ama yüklemsiz.

Daha önce hiç karşılaşmadığım kelimelerle doluydun.

Dolu gibi yağarken duygularıma sen,

Ben ezber uğruna kendimi tekrardan yazıyordum.

İstediğin kadar sil,

Sadece varlığımı bil yeter.

Vallahi yeter.

Billahi yeter.