Sen Kokuyor Mevsimler Züleyha

Geçmişten sabıkalı bir sessizliksin, asırlardır yürüyorum yurduna

Rüzgârın yoldaşıymış özlem, ay ışıklarını biriktiriyorsun ruhunda

Yalnız seni yazıyor kalemim, suskularımda bile sen varsın unutma

Cinnet kasabalarını geçiyorum, sen kokuyor mevsimler Züleyha.

Bütün acıları koynumda beslerim ben, aşkın iksiriyle büyürüm

Savunmasız bir davadır varlığın, bir yara ki, hep sana ölürüm

Yüz rengi varmış güneşin, sevinin ışıltılarında bine bölünürüm

Salla ayrılığın tahta beşiğini, uyurum aşkın ninnisiyle Züleyha.

Analar çocuk doğurmazsa bir gün, sular sevgisiz yurtlara aksa

Kitaplar cenneti inkâr etse bir gün, zebaniler ruhumu da yaksa

Her ömür değeriyle değiş tokuş edilse, sonsuzluk bizi kucaklasa

Yorgun gövdemin pasını dudağınla sil, sarsana gövdemi Züleyha.

Hükümsüz dargınlıkların mahzeninde saltanat, hayat yamalı düş

Hızla akıp giden günlerin gölgesinde beden, dudakta hazin öpüş

Gözyaşının saraylarında yaşıyoruz biz, köpükten kuleler örmüşüz

Gönlünün sahra hapishanesindeyim, gel yokluğu da bölüş Züleyha.

Aşk baki kalsa bu gök kubbede, tabutlarda hep mutluluk taşınsa

Sarı aksa bütün denizler, umarsız, meçhul yangınlar hiç olmasa

Engin maviliklerde şölenler kurulsa, masalların sonu mutlu olsa

Aşkın sıratında mutluluk taşınsa, yolumu beklemese artık Züleyha