Sen Yokluğumda Öğreneceksin Hayatı

Fırlamıştı kelimeler bir kere,

Elveda ile süslenmiş gözlerinden

?'Gitme ?'

Silinmiş sözlüğünden

Yalvarmak,

Kaldırılmış merhametinden

Akışına kapılmış,

Adımların kararlılığının

Çok sıkı bağlamışsın ayakkabılarını,

Emin adımlarla

Gidiyorsun benden

Ayak izlerini de,

Alıyorsun toprağımdan

Asırlık çınarlarıma

Susuzluk vurdu

Göç ediyor

Gönül kuşum yuvasından

Yanıyor yapraklarım, dallarım

Çığlıkları yükseliyor arşa,

En karasından.

Aklımın çevresinde

Bir çember

Daraldıkça, daralıyor

Zihnim yokluğuna

Daha az kelime düşüyor

Dudaklarıma

Uzaklaşan adımların,

Yaşlar katıyor yanaklarıma

Ne kadar gitmek varsa

Umarsızca,

O kadar kalan oluyor

Feryatlarımda.

Yalnız kendime değil,

Tüm kalanlara

Tüm yalnızların

Bardağına düşüyor yaşlarım

Yok saymak,

O kadar kolay değil ki,

Gökyüzünü solmuşken,

Bu kadar kara bulut, kaplamışken

Toprak, zamansızca

Gölgelenmişken içimde

Kıyamete adımlatırken

Yokluğunun yankısı

Belki daha az kanar bu yara,

Kabuk bağlamasa da

Belki duyulmaz çığlığım,

Dinleyen sağır olurda

Belki yangınım söner

Gözlerim böyle ağladıkça

Varlığında öğrettiğin hayatı,

Sen öğreneceksin yokluğumda.