Sen Yüreğime Cenneti Resmetmiştin.

Yağmur hüznü giyindiğim bir mevsimdi,

ben hep üşürdüm.

bu yüzden hatırlamıyorum hangi ay'dı.

Çok sonraları yakacağım şiirlerle kapandığım odamda,

siyahların en karasının,

buruk bir inzivanın saatlerle yarıştığı zamanlardı.

Nasıl da özlemiştim seni.

Sen hep vardın.

İçtiğim çayın bardağında hâla dudağının izi

saatlerce yürüdüğüm deniz kıylılarında çocukça şımarıklıklarının

Ayak sesleri ki;

sen de gürültüyle gelir, sessizce giderdin.

Şimdi nerede güneşe koşan bir çocuk kahkahası duysam

ben ağlıyorum içimde .....Ve,

Yine, yine hazan

göğsüme.

Sıcacık uyurdum en masum düşlerimin,

koynunda,

sınırlarına kadar buz tutmuş bir kente uyanırdım.

Gri bulutlar ve ruhsuz evlere bakan penceremi açmaya korkardım.

Oysa.....

Bir zamanlar bu pencereden

vişne çürüğü begonyalar dökülürdü kırağı tutmuş

kaldırımlara.

Her sabah yüzümü yıkadığımda,

aynalardan topladığım suretini yüzüme sürerdim.

Güneş yüzüme bulaşırdı,

gülümserdim.

Bir avuç değil,

ne çok teselliydin.

Ne hırçın kasırga,

Ve nasıl güzel bir sakinliktin.

Sen şefkatin ta kendisi....Sen

korkulu rüyalarımın sonrası.

Boynuna sarıldığım çocuk gülüşlü merhamet

meleğimdin.

Yağmur hüznü giyindiğim bir mevsimdi

bense hep üşürdüm.

Bu yüzden hatırlamıyorum,

hangi ay'dı

sen....yüreğime cenneti resmetmiştin.